Rozdział 2

~Perspektywa Louis'a:~

Już wcześniej chciałem aby mnie przytuliła, potrzebowałem jej przy sobie. Dopiero kiedy mnie przytuliła poczułem że jestem sobą a tak byłem tylko cząstką siebie. Poszliśmy złożyć zeznania i od razu poszliśmy pod sale operacyjną. Nigdy nie byłem taki zdenerwowany ja tu siedzę a Zayn leży tam na stole i walczy o życie. Ore to chyba zauważyła

-Wszystko będzie dobrze

-Nie wiem

-Spokojnie - złapała mnie za rękę-Poczekasz tu muszę odwiedzić znajomego

-Mogę iść z tobą nie chce teraz zostawać sam a zanim chłopaki przyjadą...

-Dobra chodź - pociągnęła mnie

Szliśmy długim szpitalnym korytarzem aż zatrzymaliśmy się przed salą 216 dziewczyna lekko zapukała i powoli uchyliła drzwi

-Mogę jestem ze znajomym

-Pewnie-usłyszałem zachrypnięty głos zza drzwi

Pokazała mi ruchem ręki abym wszedł za nią, ujrzałem uśmiechniętego starszego pana który kogoś mi przypominał.

-Dziadku to jest Louis-przedstawiła mnie dziewczyna i zwróciła się do mnie-Louis To mój dziadek Mark

-Miło mi pana poznać-z skądś go kojarzyłem ale nie mogłem sobie w ogóle przypomnieć.

-Mam takie pytanie, czy kiedyś byłeś w Doncaster-lustrował mnie wzrokiem

-Tak mieszkałem tam prze całe swoje życie, ale od 2 lat mieszkam w Londynie

-To nie możliwe po tylu latach-w jego oczach było zdziwienie

-Dziadku coś się stało?-usiadła przy jego łóżku

-Ja i twoja babcia byliśmy kiedyś sąsiadami tego młodzieńca-na jego twarzy pojawił się miły uśmiech

-To on jest tym chłopcem-zapytała Ore patrząc na mnie

-Tak-jej dziadek uśmiechnął się

-Ale o co chodzi? - spytałem skołowany

-Dziadek opowiadał mi że gdy mieszkał w swoim rodzinnym mieście jako sąsiada miał chłopca który kochał marchewki i mój dziadek specjalnie je dla niego, ciebie hodował. Uwielbiałam tą historie mówił że on mu coś dał ale nie może powiedzieć co-zaśmiała się, miała uroczy śmiech. Skarciłem się w myślach.

-Teraz pamiętam, twój dziadek był moim najlepszym przyjacielem ale musiał wyjechać chciał mi to oddać ale kazałem mu to zostawić na pamiątkę.

-Mam to po dziś dzień-mój starszy przyjaciel podniósł się do pozycji siedzącej i spojrzał na mnie

-Wiecie powspominajcie a ja sprawdzę co z ...-przerwałem jej

-Zayn'em-ona się tylko uśmiechnęła i wyszła z sali. Usiadłem na jej miejscu.

-Znalazłeś odpowiednio osobę do ,,rzeczy''-jego oczy były przepełnione radością

-Powiedzmy że niedawno poznałem odpowiednią osobę ale nawet..-usłyszałem otwieranie się drzwi i do sali weszła Ore

-Louis twoi koledzy przyjechali-uśmiechnęła

-Dziękuje za rozmowę może się jeszcze zobaczymy

-Wpadnij dziś z kolegami na 19 do mojej żony na kolacje w końcu nie będzie jadła sama-teraz w jego oczach było widać troskę

-Dziękuje za zaproszenie postaramy się przybyć-uśmiechnąłem się i wyszedłem z sali za Darcy

~Perspektywa Darcy:~

Przed salą chłopaka stali przyjaciele Louisa i Zayna.

-Może mi pomożesz bo ja nie wiem jak to powiedzieć-spojrzał na mnie Louis.

-Tak-popatrzyłam na chłopców-Pan Malik, został postrzelony a kula utknęła w żołądku, jest operowany od jakieś godziny ale jeszcze nie wiadomo ile to potrwa, radze się uzbroić w cierpliwość. A i na przyszłość radze załatwić lekarza na koncerty. No to chyba tyle bo więcej dowiem się dopiero po operacji.

-Ale przeżyje?-spytał się blondynek.

-Sądzę że tak, no chyba że nie uda się zatamować krwotoku- uśmiechnęłam się do nich-to może pójdziemy na kawę do bufetu, jestem na nogach przez cały dzień i noc i powoli nie daje rady.

Wszyscy posłusznie poszli za mną i zajęliśmy duży stolik.

-Louis a może przedstawiłbyś nas pani doktor-powiedział lodowaty.

-Nie jestem panią doktor, jestem Darcy ale mówcie mi Ore

-Dlaczego Ore?-spojrzał na mnie dziwnie Mulat

-Bo to je rude-wzięłam kosmyk włosów-to jest nie normalne.

-Ach okej, no to, to jest Niall, Harry, a ja jestem Liam-wskazał po kolei Liam

-Ale jemu na prawdę nic nie będzie?-zapytał Niall ze smutkiem w oczach

-Na pewno a wiecie kto strzelał?

-Jakaś psychofanka ale chyba najbardziej nas zdziwił to ze znała twoje imię-powiedział Zayn

-Jak to?-szczerze to trochę się przestraszyłam

-Jak policja ja zatrzymała to krzyczała: „To wszystko przez ciebie Darcy, gdyby nie ty to ja bym go uratowała"-Harry patrzyła się na mnie, czekając na moją reakcje